Δυναμίτης PRESS ....Politics news

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ....dunamitispress@yahoo.gr ... Ελευθερο δημοκρατικο BLOG ....ΕΝΕΡΓΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ
Συνεχής ροή Ειδήσεων από όλο τον Κόσμο...Δυναμίτης PRESS ....Politics news ...

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Έφυγε σήμερα, Τρίτη, από τη ζωή ο Ανδρέας Μπάρκουλης.....



Έφυγε σήμερα, Τρίτη, από τη ζωή ο Ανδρέας Μπάρκουλης, ο εμβληματικός ζεν πρεμιέ του Ελληνικού κινηματογράφου.

Ο ηθοποιός ήφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο "Αγία Ολγα", όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες μέρες. Ορισμένοι έσπευσαν να γράψουν ότι πέθανε νωρίτερα, ανεβάζοντας ειδήσεις το βράδυ της Δευτέρας ότι έφυγε από κοντά μας ο αγαπημένος ηθοποιός. Με μια φωτογραφία από το νοσοκομείο, η συζυγός του Μαρία, διέψευσε την είδηση.

Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 4 Αυγούστου του 1936.
Σπούδασε υποκριτική και κατά την αποφοίτησή του χαρακτηρίστηκε εξαιρετικό ταλέντο. 
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1956 και στον κινηματογράφο το αμέσως επόμενο έτος με την ταινία Μαρία Πενταγιώτισσα. 



Ένα μικρό διάστημα της ζωής του το πέρασε στην Αμερική, όπου ασχολήθηκε επαγγελματικά με το τραγούδι. 

Υπήρξε ένας από τους γοητευτικότερους ζεν πρεμιέ της δεκαετίας του '60. Ενδεικτικό της αίγλης του αυτής είναι το σλόγκαν «Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!».



Εμφανίστηκε σε περισσότερες από εκατό ταινίες, όπως «Κοινωνία ώρα Μηδέν» (1966) , «Κοντσέρτο για πολυβόλα» (1967), «Όλγα Αγάπη μου» (1968), αλλά και κωμωδίες, όπως «Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα» (1958), «Διακοπές στην Αίγινα» (1958),



«Η Μουσίτσα»(1959), «Μην είδατε τον Παναή» (1962), «Το Δόλωμα» (1964),



«Τζένη Τζένη» (1965), «Ησαΐα μη Χορεύεις» (1969), «Μια τρελή τρελή σαραντάρα» (1970) και η «Θεία μου η χίπισσα» (1970).

Ο Ανδρέας Μπάρκουλης είχε νυμφευτεί τρεις φορές κι είχε αποκτήσει τρία παιδιά.

Με την τελευταία του σύζυγο Μαρία και τον γιο του Νικόλα, πέρασε τα δύσκολα χρόνια του γηροκομείου, του κέντρου αποκατάστασης, αλλά και των νοσοκομείων. Μαχητής ως το τέλος, «θέλω να ξανά περπατήσω.Το θέλω πάρα πολύ» δήλωνε. «Δεν νιώθω τα πόδια μου νεκρά μετά από πολύ καιρό. Με την βοήθεια του φυσιοθεραπευτή νιώθω πως δικαιούμαι να περπατήσω πάλι. Μπορεί να είμαι μεγάλος αλλά εγώ θέλω και το χρωστάω στο παιδί μου να αγωνιστώ για αυτό το οποίο και έχω στερηθεί πολύ τον τελευταίο καιρό, που δεν περπατάω».