ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ........

Η συνάντηση

Συντάχθηκε απο τον/την Οδυσσέας

Σάββατο, 08 Αύγουστος 2009 11:58

Πήγαινα με βαριά καρδιά... Εικόνες, μνήμες, συναισθήματα, παραστάσεις, μπλεγμένα κουβάρι στο μυαλό ή στη ψυχή; Δεν ξέρω που. Ούτε με ένοιαζε. Το συνεχές κορνάρισμα με φέρνει απότομα στο παρόν. Το μαύρο μερσεντές με τα φυμέ τζάμια παίζει έντονα τα φώτα του. Συνειδητοποιώ πως είμαι στη μέση των δύο ρευμάτων και δεν αφήνω κανένα να προσπεράσει. Διορθώνω. Η συνάντηση είναι για τις εφτά και πάει κοντά οχτώ. Κι αν αργήσω; Τι; Μπορεί να να ματαιωθεί. Κι έπειτα γιατί τόση αγωνία; Έχεις ανυπομονησία να βρεθείς με.... Χειμώνας, χωματόδρομος, πλεκτές μπλούζες, ποδόσφαιρο με αληθινή μπάλα. Το μυαλό είναι μάλλον που δεν μπορεί να ελέγξει το ρυθμό των σκέψεων που ενδεχόμενα θέλω, και βάζει δικές του προτεραιότητες. Τσαντίστηκα προς στιγμή που διαπίστωσα πως δεν μπορούσα να δρομολογήσω τις εικόνες στο κεφάλι μου. Μπορεί να φταίνε τα χρόνια. Αλήθεια πόσα πέρασαν από την τελευταία συνάντηση; Είκοσι, τριάντα.... δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Το σημαντικό είναι η συνάντηση.Τον Σούλη τον είδα τελευταία φορά το '72. Θα με..... -Πρόσεχε! Μα τι έχεις πάθει; Πάλι στραβοτιμονιά.Αν και είμαι προσεκτικός γενικά, οδηγώ καλά. Το μυαλό είναι αλλού και αιχμαλωτίζει ίσως και την προσήλωση, ευτυχώς όχι τα αντανακλαστικά. Δεν άργησα να προσανατολιστώ. Στο γωνιακό τραπέζι, στην παραλιακή καφετέρια, αμέσως ξεχωρίζω τους παλιούς συμμαθητές. Άλλοι είχανε ασπρίσει, άλλοι αποκάλυψαν μια συμπαθή φαλάκρα. Πολλοί απέκτησαν μία σεβαστή κοιλίτσα. Δεν αναγνώρισα αμέσως μόνο τον Κώστα. Πήρε πολλά κιλά., έκοψε το τσιγάρο. Αγκαλιές , φιλιά, συγκίνηση αλλά και πολλά γέλια. Ατέλειωτα πειράγματα. Έντονη διάθεση για τσιγκλίσματα για αποκαλύψεις. Γνωστές ιστορίες από τα παλιά βέβαια, αλλά πολλές ξεχασμένες λεπτομέρειες. Ο καθένας έχει την δική του οπτική γωνία στα γεγονότα της μαθητικής ζωής μας. Και πολύς αυτοσαρκασμός με πολύ χιούμορ. Ο Λάζαρος κερδίζει την παράσταση. Και τι δεν θυμήθηκε..... Μετά ήρθαν τα πρώτα ποτά. Πέσαν οι πρώτες ερωτήσεις. Παιδιά, εγγόνια, διαζύγια, αρρώστια, θάνατοι. Όλοι είχαμε ελλειπή ενημέρωση για τα καλά και κακά νέα των παλιών φίλων.Έχουμε βουλιάξει όλα αυτά τα χρόνια στον αγώνα του ο καθένας. Νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο. Είναι βέβαιο. Αλλά είχουμε χαθεί. Έρχονται τα δεύτερα.Και τα τρίτα. Η πανσέληνος και το ποτό μας έχουν χαλαρώσει. Σπονδή στους φίλους και φίλες που χάσαμε. Η ώρα πέρασε. Νάσαι καλά Αντουάν. Μας έδωσες δύναμη. Περιμένω με λαχτάρα την επόμενη συγκέντρωση των εντιμότατων φίλων μου. Υπόσχεση να μην χαθούμε ξανά. Ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας. Φιλαράκια, σας αγαπάω. Να προσέχετε!! Οδυσσέας