Γιατί έχασε η Ντόρα Μπακογιάννη" του Γιάννη Κορομήλη

Η Ντόρα Μπακογιάννη, από φαβορί τον Οκτώβριο, έχασε τελικά τις εσωκομματικές εκλογές με το όχι και ευκαταφρόνητο ποσοστό του 39,72%. Γεγονός ωστόσο που δεν κατάφερε να την εμποδίσει να διατηρήσει την ψυχραιμία και την κομματική της συνέπεια. Αγωνίστηκε με όλες της τις δυνάμεις αλλά δεν μπόρεσε να αναδειχθεί πρώτη. Εκλογές ήταν φυσικά και πάντα κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει. Αυτό δεν σημαίνει ότι όποιος χάνει δεν είναι ικανός ή κατάλληλος. Η Ντόρα Μπακογιάννη στην πολιτική της πορεία απέδειξε ότι είναι και έξυπνη και ικανή. Αλλά τότε τι έφταιξε; Συνήθως τα αίτια είναι πολλά. Ας εστιάσουμε σε κάποια από αυτά. * Είναι κόρη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ενός ανθρώπου με μια πολυτάραχη πολιτική σταδιοδρομία. Που όπως ήταν φυσικό δημιούργησε έχθρες και διχογνωμίες. Κάποιες από τις ενέργειες του «γράφηκαν» και παραμένουν στο συλλογικό ασυνείδητο, στη «μαζοψυχή» όπως αστόχαστα το χαρακτηρίζουν κάποιοι αριστεριστές ή δήθεν αριστεροί. Αυτές οι μνήμες λοιπόν «στοίχειωσαν» και καταδίκασαν την κόρη του. Που δεν έφταιγε μεν σε τίποτα, όμως έφτανε το ότι ήταν κόρη του. Όπως, με αντίθετα αποτελέσματα, έγινε πρόπερσι με το Γιώργο Παπανδρέου. Στην περίπτωση της Ντόρας το μεγάλο όνομα αναδείχθηκε σε μεγάλο εμπόδιο. Και κάτι τέτοιο πραγματικά δεν της άξιζε. Γιατί ήταν και είναι «αυτόφωτη» και «αυτοδύναμη». * Έδωσε μεγάλη έμφαση στην προς το Κέντρο διεύρυνση. Όχι πως αυτή η άποψη είναι λαθεμένη. Όμως δεν πήρε υπόψη της ότι δεν απευθύνεται σε όλο το εκλογικό σώμα ούτε και σε όλους τους ψηφοφόρους της ΝΔ αλλά σε ένα ποσοστό τους. Οι 782.136 περίπου που ψήφισαν την Κυριακή δεν αποτελούν παρά το 10% του όλου εκλογικού σώματος δηλαδή μόλις το 30% αυτών που ψήφισαν Ν.Δ. στις εκλογές του Οκτωβρίου. Δεν είναι ασφαλώς μικρό, από αριθμητική άποψη, το νούμερο αυτό. Έχει όμως ένα κοινό χαρακτηριστικό: αποτελείται από τον «πυρήνα» κυρίως της κομματικής βάσης της Ν.Δ. Κι αυτός ο πυρήνας έχει σαν πρώτη προτεραιότητα την επιβίωση του κόμματος και όλα τα υπόλοιπα έπονται. Ο Αντώνης Σαμαράς, κέρδισε γιατί «πόνταρε» ακριβώς σ’ αυτό. Η Ντόρα Μπακογιάννη έχασε για πολλούς λόγους, αλλά και γιατί το ξέχασε. * Συνδέθηκε, αν δεν ταυτίσθηκε, με τη μεγάλη ήττα της 4ης Οκτωβρίου. Κορυφαίο στέλεχος της Κυβέρνησης η Ντόρα Μπακογιάννη, με βαρύνοντα λόγο στις κρίσιμες αποφάσεις, χρεώθηκε κι αυτή το κόστος της δεινής ήττας. Σε αντίθεση με τον Αντώνη Σαμαρά που ούτε στα κέντρα αποφάσεων συμμετείχε, ούτε επομένως και στη φθορά. Η ήττα μάλιστα του Κώστα Καραμανλή ήταν συγχρόνως ήττα και του μύθου των «κληρονομικών αρχηγιών». «Απογαλάκτισε» με άλλα λόγια τους οπαδούς της Ν.Δ. από την εξάρτηση, από τα μεγάλα ονόματα. Έτσι το πλεονέκτημα της Ντόρας ότι ήταν κόρη του κ. Μητσοτάκη έγινε μειονέκτημα. * Δεν διέγνωσε αρκούντως την επιθυμία του κόσμου της Ν.Δ.: - Να έχει φωνή και να ακούγεται. - Να συμμετέχει άμεσα στα σοβαρά τουλάχιστον ζητήματα όπως αυτό της εκλογής Προέδρου κι όχι δια κάποιων αμφιλεγόμενων αντιπροσώπων του. - Να τον ρωτούν, να τον σέβονται, να τον υπολογίζουν… Η Ντόρα, στηριγμένη στην καταστατική πρόβλεψη, στα ειωθότα και στη σιγουριά για τη νίκη της, έκανε αρκετά λάθη στρατηγικής και τακτικής. Δεν πήρε καμία πρωτοβουλία προς την κατεύθυνση των επιθυμιών της κομματικής «βάσης». Κάποιος μεγάλος πολιτικός είχε πει: «Για να μπορώ να καθοδηγήσω σωστά το λαό πρέπει να κατανοήσω πλήρως προς τα πού κατευθύνεται ώστε να μπω μπροστάρης στην κοινή πορεία» Πιο επιγραμματικά (με κάποια δόση υπερβολής) ο Βρετανός πολιτικός Α.Β. Law είπε: «Πρέπει να τους ακολουθήσω. Είμαι ο ηγέτης τους». Η Ντόρα δεν το κατάλαβε; Δεν το ήθελε; Άγνωστο. Γεγονός είναι ότι δεν το επιχείρησε. Και έχασε. * Δεν έδωσε ελπίδα αλλαγής. Το πολιτικό μας σύστημα έχει απαξιωθεί. Και τα κόμματά μας, εννοείται. Η Ντόρα, καλώς ή κακώς, θεωρήθηκε παράγοντας του συστήματος και συνεχιστής του. Όμως η «βάση» δεν θέλει να συνεχισθεί το φθαρμένο, σάπιο για μερικούς, αυτό σύστημα. Θέλει ανατροπή. Κι αυτή την ελπίδα δεν την έδωσε η Ντόρα. Σε αντίθεση με τον Αντώνη Σαμαρά που ταυτίσθηκε με το καινούργιο και υποσχέθηκε ένα νέο ξεκίνημα, αφήνοντας πίσω ό,τι πλήγωσε την παράταξη και αναδεικνύοντας τις αξίες της. Στην ουσία ο κ. Σαμαράς επέλεξε να κοντραριστεί με το σύστημα ακολουθώντας όμως με συνέπεια την μεταπολιτευτική πορεία του κόμματος όπως την προσδιόρισε καθοριστικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με την ιδρυτική διακήρυξη. Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης Ποσοστό – έκπληξη (10,22%) πέτυχε ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Παρ’ όλα τα μειονεκτήματα της υποψηφιότητάς του (η στήλη έχει αναφερθεί σ’ αυτά). Μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι το Νομάρχη Θεσσαλονίκης ψήφισαν, αυτοί που δεν ήθελαν κανένα από τους δύο άλλους υποψηφίους, για διάφορους λόγους, κι αυτοί που συγκινήθηκαν από το λαϊκό μέχρι λαϊκιστικό λόγο του. Το ποσοστό αυτό δεν πρέπει να υποτιμηθεί από την ηγεσία του κόμματος, αλλά ούτε και να υπερτιμηθεί από τον ίδιο. Όπως πάντα η σωστή ανάλυση οδηγεί στα σωστά συμπεράσματα κι αυτά στις πρέπουσες, κάθε φορά, συμπεριφορές Γιάννης Κορομήλης