Μαυροβούνιο: Συμφωνία βουνού και θάλασσας
Στη βουνίσια χώρα με τα μοναδικά εθνικά πάρκα αλλά και τον κόλπο Μπόκα Κοτόρσκα· ένα γεωλογικό τερτίπι που αφήνει κάθε ταξιδιώτη εκστατικό μπροστά στην αποκαλυπτική εικόνα  |
από μόλις τέσσερα χρόνια. Πέραν τούτου ουδέν. Μετά, όμως, από 16 μέρες και 4.000 χιλιόμετρα δίτροχης περιπλάνησης στα δυτικά Βαλκάνια, ξέρω. Και πολύ καλά μάλιστα. Διότι απ' όλες τις φυσικές ομορφιές που συναντήσαμε στην ΠΓΔΜ, τη Σερβία, τη Βοσνία και την Κροατία (άντε, και την Αλβανία) καμιά δεν μπορεί να συγκριθεί με το συγκλονιστικό τοπίο του Μοντενέγκρο. Το δε κατα-καλύτερο είναι πως η τουριστική ανάπτυξη, με το μαζικό και κάπως ισοπεδωτικό παγκοσμιοποιημένο πρόσωπό της, δεν έχει ακόμη στρογγυλοκαθίσει σε αυτήν τη μυστηριακή μικροχώρα στα παράλια της Αδριατικής.
ΒΟΥΝΙΣΙΑ ΧΩΡΑ
Με έκταση σχεδόν δέκα φορές μικρότερη από εκείνη της Ελλάδας, το Μαυροβούνιο είναι αυτό ακριβώς που ορίζει και το όνομά του: μια χώρα βουνίσια. Αυτά, βέβαια, ως προς το -βούνιο, ή το Monte-, ή το Gora των γηγενών. Διότι το άλλο συνθετικό του ονόματος της χώρας, το Μαυρο-, -negro ή Crna, δεν πολυκαταγράφεται διά γυμνού οφθαλμού: βαρεθήκαμε, που λέει ο λόγος, να οδηγάμε μέσα από θεόπυκνα δάση από φλαμουριές, οξιές, σημύδες, μαυρόπευκα και έλατα. Μόνο τη νύχτα που στήσαμε βιαστικά τη σκηνή μας στα πέριξ της πρωτεύουσας Ποντγκόριτσα δεν βρέθηκε μια σκιά της προκοπής να μας φιλοξενήσει... Ξυπνώντας, ωστόσο, ανάμεσα στις πέτρες, στο λιοπύρι και στους θάμνους, μια μαντιλοφορούσα γιαγιά με τα δύο εγγονάκια της από τη διπλανή αγροικία έσπευσε, γεμάτη περιέργεια και γνήσια χαρά, να μας καλέσει για καφέ στο σπιτικό της. Δεν προλαβαίναμε, γιατί μας περίμενε δρόμος πολύς ώς το εθνικό πάρκο Ντουρμίτορ στο Βορρά. Οπότε η νεαρή μάνα των παιδιών μάς έφερε απ' το σπίτι φρεσκοζυμωμένο, ολόζεστο ψωμί κι ένα φλιτζάνι μέλι με κουτάλι: μακράν το ωραιότερο πρωινό που φάγαμε. Τέτοιοι είναι οι Μαυροβούνιοι: φιλικοί, χαμογελαστοί και απονήρευτοι.
ΚΕΙΜΕΝΟ: TATΙAΝΑ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου