Η μεθόδευση για τους συμβασιούχους

  STATESMEN


Για λόγους αρχής πιστεύουμε ότι δεν έπρεπε να υπάρχουν συμβασιούχοι. Αυτή η «πατέντα» εξευτελίζει τον εργαζόμενο και, αφού τον θέτει υπό ιδιότυπη ομηρία, τον καθιστά εξαρτώμενο της κάθε κυβέρνησης. Με αυτό το «μοντέλο» εργαζόμενου όλες οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας πειραματίστηκαν με τις «ζωές των άλλων», οδηγώντας ταυτόχρονα το κράτος στην κατάρρευση.
Σήμερα, μαζί με το κράτος καταρρέουν και οι ζωές χιλιάδων συμβασιούχων που....
ξαφνικά(τρόπος του λέγειν) καλούνται να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα για την οποία φέρουν ευθύνη, αλλά τη λιγότερη, αφού το κύριο βάρος των ευθυνών το έχουν οι υπουργοί και οι κυβερνήσεις που τόσες δεκαετίες δεν φρόντισαν να σταματήσουν να «πειραματίζονται» με το Δημόσιο και τους ανθρώπους.
Και το «μπαλάκι» ως συνήθως το έριξαν στη Δικαιοσύνη, την αδέκαστη, ανεξάρτητη και κατ έθιμο «ασχολίαστη» για τις αποφάσεις της, η οποία θα πρέπει τώρα να αποφασίσει τι δουλειά κάνει ένας συμβασιούχος. Αυτό θα έπρεπε να κάνει, όπως επίσης να εξηγήσει σ’ αυτούς τους ανθρώπους γιατί τόσα χρόνια κάλυπταν «πάγιες» ανάγκες και γιατί τώρα δεν τις καλύπτουν. Δεν υφίστανται οι ανάγκες των προηγούμενων ετών ή μήπως τώρα η παρούσα κυβέρνηση δεν τους έχει ανάγκη;
Ερωτήματα στα οποία φυσικά δεν θα απαντά το σκεπτικό της απόφασης του Άρειου Πάγου αφού είναι εμφανές ότι, οι πιέσεις της Κυβέρνησης δια του κυρίου Ραγκούση έπιασαν τόπο και η εισήγηση βάζει «πάγο» στους συμβασιούχους. Το πρόβλημα που δημιουργείται είναι τεράστιο και μαθηματικά θα οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξη.
Και επειδή εμείς εδώ πιστεύουμε ότι, και οι κρίνοντες κρίνονται, και επειδή επίσης πιστεύουμε ότι η Κυβέρνηση παίζει άσχημα παιχνίδια με τους συμβασιούχους, θεωρούμε ότι κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες αυτές οι μεθοδεύσεις είναι βαθιά αντιδημοκρατικές. Δεν συμφωνούμε με τη μονιμοποίηση τους αλλά φρονούμε ότι πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή ώστε να διασφαλισθεί η συνοχή της κοινωνίας.