Τέσσερα χρόνια στα μνημόνια

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τότε που έμελλε να μας ανακοινωθεί μέσω Καστελόριζου η καταφυγή στο ΔΝΤ.


Η απόφαση εκείνη, σχεδόν προεξοφλημένη και "συστημένη", μας έφερε μνημόνια, δανειακές συμβάσεις, περικοπές, ανατροπές. Σκοτείνιασαν όλα στην έκπληκτη ελληνική κοινωνία, που άρχισε να μαθαίνει τα spreads, να αντιλαμβάνεται πόσο ελαφραίνει κάθε τόσο η βεβαίωση μισθοδοσίας της, που άρχισε να προβληματίζεται αν όντως "Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν", που έλεγε ο Ισοκράτης.

Έτσι 2 χρόνια και κάτι μήνες αργότερα, στις εκλογές του Ιουνίου του 2012, ο λαός -το μεγαλύτερο λογοπαίγνιο της ιστορίας- κατατρόπωσε τους υπαίτιους, κατακερμάτισε το πολιτικό σκηνικό, συρρίκνωσε τα κόμματα που εκπροσώπησαν την άρχουσα τάξη και φούσκωσε αηδιασμένος κομματικούς σχηματισμούς που γεννήθηκαν μόνο για να εκφράσουν την οργή του και αργότερα, νομοτελειακά, να πεθάνουν κι αυτοί.

Λαϊκοδεξιοί αποσκίρτησαν από τη ΝΔ, μεμονωμένα ή και οργανωμένα, αδυνατίζοντας την πολιτική επιρροή που το μεγάλο κεντροδεξιό κόμμα της χώρας είχε ανέκαθεν.

Κρατικιστές, εξουσιολάγνοι, σοσιαλιστές και "σοσιαληστές" δάνεισαν τις ψήφους στον Σύριζα μαζί με νέους ιδεολόγους, απογυμνώνοντας τον πάλαι ποτέ βασιλιά της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

Άνθρωποι αγανακτισμένοι, προδομένοι, αφελώς αλλά και με επικίνδυνη άγνοια, γιγάντωσαν το μικρό αυγό του φιδιού, που μεγάλωσε σαν το αυγό της χήνας.

Μετακινήσεις πολιτικών, πολιτευτών, ιδεολόγων, φιλελεύθερων, σκεπτόμενων, λαμογιών, λειτούργησαν σαν τεκτονικές πλάκες, αναδιατάσσοντας το πολιτικό σκηνικό με τέτοιο τρόπο, που κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να υπολογίσει πώς αυτό θα διαμορφωθεί και θα πάρει μια πιο "οριστική" μορφή κάποια χρόνια αργότερα.

Ο χώρος που δημιουργήθηκε από την αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ από τη μια, και από την ανέλιξη του έτερου πυλώνα του σημερινού κοινοβουλίου απ' την άλλη, του νεόδμητου Σύριζα, έμεινε εν πολλοίς ορφανός.

Οι τρεις μικροί του φιλελεύθερου κέντρου Δράση, Δημιουργία Ξανά! και Φιλελεύθερη Συμμαχία, έχουν πολλά στελέχη με ιδέες, με επιχειρηματική λογική, με γνώση των οικονομικών, με ρηξικέλευθες απόψεις.

Οι λόγοι που δεν επιτρέπουν την περαιτέρω ενδυνάμωσή τους στη συνείδηση του ελληνικού λαού, είναι κυρίως δύο.

Ο πρώτος είναι η προπαγανδιστική, στα όρια του γκαιμπελισμού, χρήση της λέξης νεο-φιλελεύθερος από τα στελέχη της αριστεράς, που έχουν καταφέρει αν και εκτός κυβερνητικών σχηματισμών να έχουν δεσπόζουσα θέση στην ιδεολογική καπηλεία της συνείδησης του κόσμου, που ταυτίζει το φιλελεύθερο με το αντιλαϊκό.

Ο δεύτερος είναι η αδυναμία των σχημάτων αυτών να βρουν κοινό τόπο, κοινό τρόπο, πολιτική εκπροσώπηση με "πρόσωπο" που να διεμβολίζει τις σοσιαλιστικές κενοδοξίες, εξηγώντας απλά τι είναι ελευθερία, τι ισότητα και τι κοινωνικός φιλελευθερισμός.

Αλλά δεν θα έμενε για πολύ το κενό.

Οι πολιτικές διεργασίες στο χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς, είναι ραγδαίες.

Η Ελιά, μια προσπάθεια ομαδική, αλλά χωρίς πρόσωπο και με πολλά προβλήματα στις σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ και με καθεστωτικούς παράγοντες της πολιτικής ζωής, και το νεοεμφανιζόμενο "Ποτάμι" του Σταύρου Θεοδωράκη, είναι δυο φορείς που θα προσπαθήσουν στο επόμενο διάστημα να καρπωθούν οφέλη και από τις φανερές αδυναμίες του κυβερνητικού σχήματος, όσον αφορά τη συνοχή του, αλλά και από τις παλινωδίες και...αποκλίσεις από τα αρχικά κελεύσματα της ηγετικής ομάδας του Σύριζα, που μοιάζει σαν να μη θέλει και να μη μπορεί να αρθρώσει ενιαίο λόγο, ενιαία άποψη και κυρίως εθνική αντι-πρόταση για τη μεταμνημονιακή εποχή.

Ο Στ. Θεοδωράκης φαίνεται ότι θα μπορούσε να αποτελέσει το πρόσωπο εκείνο που θα σηματοδοτήσει σοβαρές εξελίξεις στο χώρο αυτό, λόγω της διεισδυτικότητάς του στον νεανικό κόσμο, της αναγνωρισιμότητας του σαν ερευνητής δημοσιογράφος κοινωνικών θεμάτων, καθώς και στην προσέλκυση αναποφάσιστων που...ψάχνουν εκπροσώπηση.

Εννοείται πως δυο-τρεις αρχικές του προθέσεις δεν αρκούν για να πείσουν σκεπτόμενους ανθρώπους και απαιτείται σχεδιασμός, πρόγραμμα, προτάσεις, λύσεις.

Το γεγονός ότι «στο κέντρο της Αθήνας κάθε πρωί έχει δύο τουλάχιστον συγκεντρώσεις. Κλείνουν οι συγκοινωνίες, σταματά η ζωή, για να πιέσουν ποιον;», είναι ευχάριστο που το ανέφερε, όπως και την πίστη του στην Ευρωπαϊκή προοπτική.

Ενδιαφέρουσα και η άποψή του περί ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, αρκεί να διευκρινίσει στους πιθανούς "αριστερούς" ψηφοφόρους του, ότι οι φιλελεύθεροι Friedman και Hayek θεωρούνται πατέρες της άποψης και ότι ο θεσμός αυτός ισχύει ήδη σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και δρομολογείται ήδη και στην Ελλάδα.

Εν κατακλείδι και ενώ η χώρα ετοιμάζεται να κλείσει πολλά από τα θέματα που έχουν να κάνουν με τις βασικές επιταγές του μνημονίου και προετοιμάζει την έξοδό της στις αγορές με μικρή έκδοση ομολόγου σημειολογικής μεν, αλλά και μεγάλης σημασίας για το χρηματοπιστωτικό σύστημα, η επόμενη ημέρα φαίνεται να έχει αρχίσει να...ξημερώνει.

Τέσσερα χρόνια μετά, οι διαδικασίες στον πολιτικό, οικονομικό, κρατικό, ιδιωτικό τομέα, βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, φανερώνοντας μια πρόδηλη τάση αντιστροφής της καταστρεπτικής αυτής περιόδου.

Δεν ξέρω αν η περίοδος αυτή εμπεριείχε και συστατικά δημιουργίας. Το ελπίζω και το εύχομαι.

Υπενθυμίζω δε σε όλους τους νεόκοπους και μη, που θέλουν να δοκιμαστούν στα κοινά, που θέλουν εθνική συνεννόηση και φιλοδοξούν να μας καθοδηγήσουν σε ένα νέο ξεκίνημα, να μην ξεχνούν αυτό που είπε ο διάσημος Καναδός οικονομολόγος John Kenneth Galbraith:

"Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού. Είναι η επιλογή μεταξύ του καταστροφικού και του δυσάρεστου".