Γιατί απλούστατα το κόστος αυτής της ελευθερίας, είναι πως κάποιοι δεδομένα θα πεθάνουν από τις σφαίρες. Και κανείς δεν θέλει να ρισκάρει να πεθάνει. Έτσι και το να γκρεμίσεις αυτό που έχεις σημαίνει πως ρισκάρεις ανοικτά να χάσεις τα πάντα ενώ η επιτυχία είναι απολύτως αβέβαιη.

«Μα δεν έχω τίποτα» θα μου πεις.

Λάθος αδερφέ. Τίποτα δεν είχαν οι άνθρωποι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είχαν μόνο τη σκλαβωμένη και υπόδουλη ζωή τους, κι πάλι όμως δεν την ρίσκαραν. Εσύ έχεις ένα μικρό σπιτάκι που μένεις. Μια γυναίκα και ένα παιδί. Ένα κράτος γύρω σου που λειτουργεί και σου προσφέρει βασικές έστω και κακές υπηρεσίες κλπ.

Έχεις πάρα πολλά να χάσεις. Εκατοντάδες φορές περισσότερα από όσα είχαν αυτοί οι δυστυχισμένοι στα στρατόπεδα και παρ΄ όλ΄ αυτά δεν εξεγέρθηκαν.

Τότε λοιπόν τα ορυχεία και το σκυμμένο κεφάλι είναι μονόδρομος; «Αυτό το ψευτοδίλημμα δεν μου αρέσει και δεν το δέχομαι».


Σου αρέσει δεν σου αρέσει, είναι δεδομένο. Όπως επίσης δεδομένο είναι πως οι μόνοι που επέζησαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι αυτοί που κατάφεραν να δουλέψουν μέχρι να έρθει η απελευθέρωση. Αυτοί δηλαδή που αποδέχθηκαν πως πρέπει να υπομείνουν όσο αντέξουν μια τραγική κατάσταση γιατί μόνο μετά από χρόνια έχουν κάποια ελπίδα να σωθούν.
Αυτοί σώθηκαν.

Όσοι πίστεψαν σε ψεύτικους παραδείσους, εισέπνευσαν αέριο CYCLON στα ναζιστικά ντους και πέθαναν πρώτοι.

Όσοι ξεσηκώθηκαν, μη αντέχοντας «σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή», έζησαν μόνο μία ώρα ελεύθερη ζωή.


Αυτοί που αποδέχθηκαν την πραγματικότητα και έκαναν υπομονή, ζουν ακόμα και σήμερα και μας διηγούνται την ιστορία.

Επέλεξε ποιος θες να είσαι.

Αυτός που πιστεύει την ιστορία για το ντους;

Αυτός που ξεσηκώνεται και πεθαίνει τρέχοντας πάνω στα συρματοπλέγματα;

Ή αυτός που αποδέχεται, περιμένει, υπομένει, αλλά τελικά έστω και σκελετωμένος επιζεί;

Δεν μου αρέσει καθόλου αυτό το κείμενο...

Αλέξανδρος Παπαδόπουλος

Πολιτικός μηχανικός

Πηγή:www.capital.gr