Κοιτάνε την δουλίτσα τους.... Οι «καλοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας

ΆΛΕΞ – ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία…

Βαγγέλης – ένα έγκλημα χωρίς… δολοφόνο (;)…

Άννυ – ένα έγκλημα χωρίς λόγια…

Και ο περίγυρός τους… Οι «καλοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας». Ακούνε τις κραυγές και κλείνουν τα αφτιά. Σφαλίζουν το τζάμι και πνίγουν τον...
ήχο του μαρτυρίου.

Δεν μιλάνε. Δεν καταγγέλλουν. Δεν «μπλέκουν εκεί που δεν τους σπέρνουν». Κοιτάνε την δουλίτσα τους. Το σπιτάκι τους. Τη γυναικούλα τους. Τα παιδάκια τους. Τα υποκοριστικούλια της ζωούλας τους.

Και ΑΦΟΥ γίνει το έγκλημα – τότε παιανίζουν την οργή τους. Τότε διατυμπανίζουν τις φαντασιώσεις τους για τον φονιά: θανατικές καταδίκες, κρεμάλες, κακοποιήσεις, ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια, ανασκολοπισμοί, μαρτυρικός θάνατος του δράστη.

Και έτσι καθαρίζουνε. Η συνείδηση αποκοιμιέται ξανά…

Μέχρι την ελαφρά όχληση της επόμενης τραγωδίας.

Οι «συνεργοί των καλών προθέσεων» Συνυπογράφουν το έγκλημα χωρίς να βάψουν τα χέρια τους με αίμα. Η σιωπηλή πλειοψηφία. Με έμφαση στο «σιωπηλή». Κλασικά.

Έλενα Ακρίτα

Από το χρονογράφημά της στα ΝΕΑ