Ο Θάνος Κούβελος γράφει .... Η επίμονη πραγματικότητα

Εκατό ημέρες πέρασαν από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Ιανουαρίου 2015. Εκατό ημέρες, που διαπραγματευόμαστε, αλλά δεν ξέρω τι….. Εκατό ημέρες που αισιοδοξούμε, αλλά και απογοητευόμαστε, σε χρόνους μηδέν…..
Εκατό ημέρες που απειλούμε, αλλά και μας απειλούν…… Εκατό ημέρες που οι συμφωνίες διαδέχονται ..τις διαφωνίες και τούμπλαλιν… Εκατό ημέρες που ακούμε εξαγγελίες, οι οποίες αναστέλλονται η ματαιώνονται……. Εκατό ημέρες που η αντιπολίτευση κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν προχωρεί σε συμφωνία, αλλά εφόσον προχωρήσει, θα έχει κάνει κωλοτούμπα……

Προσπαθώντας να οπτικοποιήσω την εικόνα αυτή, έρχεται στο μυαλό μου ένας έφηβος, ο οποίος επηρεασμένος από τον βομβαρδισμό των διαφημίσεων, πείθει τον πατέρα του, μετά από γκρίνιες και τσακωμούς, να του αγοράσει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι.

Η επίσκεψη τους στο κατάστημα, τον γεμίζει ενθουσιασμό, ελπίδες και αμέτρητες προσδοκίες ότι το όνειρο του είναι πολύ κοντά στην πραγμάτωση του. Θαμπώνεται και εκστασιάζεται από τα χρώματα και την ποικιλία. Αδιαφορεί για την οικονομική δυνατότητα του πατέρα του, και δεν αρκείται στο παιχνίδι που ζητούσε, αλλά αρχίζει να ζητάει και άλλα και άλλα και άλλα……. Όλα, εδώ και τώρα….!

Ο πατέρας προσπαθεί να του εξηγήσει ότι δεν αντέχει οικονομικά να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του. Ο γιός επιμένει. Ο πατέρας αντιστέκεται. Ικανοποιεί όμως την αρχική απαίτηση του γιού του. Αποχωρούν……. Ο μεν πατέρας προβληματισμένος για την συμπεριφορά του γιού, που θέλει να αγνοεί τα πραγματικά δεδομένα, ο δε γιός δυσαρεστημένος, γιατί δεν πήρε όλα όσα επιθυμούσε.

Έτσι, η εκλογική νίκη, που ήταν στόχος του ΣΥΡΙΖΑ, επετεύχθη. Εκατό ημέρες απογείωσης της ελπίδας και των προσδοκιών. Οι περισσότεροι πολίτες ψηφοφόροι, η μη του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζουν ότι, όλες οι προεκλογικές εξαγγελίες δεν μπορούν να υλοποιηθούν, αλλά θέλουν να ελπίζουν ότι, κάτι καλύτερο, θα μπορούσε και πρέπει να γίνει. Ουδείς μπορεί να διαφωνήσει με αυτό…..

Οι νέοι υπουργοί, την επομένη κιόλας ημέρα «μεθυσμένοι» από την νίκη και πριν ακόμα ο πρωθυπουργός αναγνώσει τις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, αλλά και πριν ακόμα διαπιστώσουν ποιά είναι τα πραγματικά δεδομένα και οι δυνατότητες της οικονομίας που παρέλαβαν, εξαγγέλλουν το πρόγραμμα τους στους τομείς ευθύνης. Επαναπρόσληψη των απολυθέντων, 12.000 αφορολόγητο για όλους, κατάργηση ΕΝΦΙΑ, χορήγηση 13ου μισθού, μείωση αντικειμενικών αξιών, ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων παλαιών και νέων, αύξηση του κατώτατου μισθού, αποκατάσταση εργασιακών σχέσεων, επαναλειτουργία της ΕΡΤ, κα κα….

Κουβέντα όμως για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, στην εξάλειψη, η μείωση της γραφειοκρατίας, του εξορθολογισμού της φορολογικής πολιτικής, την πάταξη της γραφειοκρατίας και της φοροδιαφυγής, της βελτίωσης της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος, ως των βασικών προαπαιτούμενων για την ανάπτυξη, τις επενδύσεις και την επακόλουθη μείωση της ανεργίας.

Αρχίζει η διαπραγμάτευση, με τις καλύτερες προθέσεις, αλλά μέσα σε ασφυκτικά ομολογουμένως χρονικά περιθώρια και με πολύ δυσμενείς προϋποθέσεις. Στη βιασύνη, να αποδείξουν ότι είναι συνεπείς με τις προεκλογικές εξαγγελίες, γίνονται λάθη και επιπολαιότητες. Τα περιθώρια ελιγμών ελάχιστα.

 Προσπαθεί η κυβέρνηση, κτυπιέται, φωνάζει, διαμαρτύρεται, αλλά το «τείχος» που έχει στηθεί, με ευθύνη όλων, τα τελευταία 5 χρόνια, είναι ανυπέρβλητο. Δεν συνετίζονται, αλλά και δεν ιεραρχούν τις προτεραιότητες. Εξαγγέλλουν μέτρα, αγνοώντας την πραγματικότητα και ανασκευάζουν με ταχύτητα φωτός. Δημιουργούν νέα ρήγματα με την φωτογραφική διάταξη για τον Ξηρό και λοιπούς «αγωνιστές», αλλά και στο θέμα διαχείρισης των μεταναστών, που επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο το κλίμα

Η συνειδητοποίηση του όγκου των προβλημάτων από τον Πρωθυπουργό, όσων προϋπήρχαν, αλλά και εκείνων που συσσωρεύονται κάθε μέρα, επέρχεται ευτυχώς σταδιακά, αλλά σταθερά και οι υπουργοί «εξαναγκάζονται» να ανασκευάζουν τις εξαγγελίες μεταθέτοντας τις στο μέλλον, όπως έγινε και με τη περιβόητη αναδιάρθρωση του χρέους.

Επειδή η πραγματικότητα όμως είναι επίμονη και δεν πρέπει να την αγνοούμε, η περίοδος μετάβασης της κυβέρνησης από την εφηβεία, στην ενηλικίωση, εύχομαι και ελπίζω να έχει μια θετική κατάληξη, με ένα συμβιβασμό χωρίς «συμβολισμούς και τσιτάτα» και όχι με μία βιαία πρόσκρουση στον «τοίχο» και όλους εμάς τους πολίτες, στην εντατική…