Λίγο πολύ όλοι ξέρουμε. Τον συναντούμε κάθε μέρα.
Από τα χαράματα ως αργά το βράδυ. Παραβιάζει τον κόκκινο σηματοδότη, παρκάρει στο ....πεζοδρόμιο για 5΄ συνήθως, λες και δεν θα βρεθεί στα 5΄ κάποιος πεζός ή ΑΜΕΑ με αμαξίδιο να θέλει να κάνει χρήση του φυσικού του δημόσιου χώρου, οδηγεί μηχανάκι χωρίς κράνος, περπατάει δίπλα σου και πετάει μία ροχάλα τεράστια με θόρυβο, κι’ αν τολμήσεις να τον ...
στραβοκοιτάξεις και του πεις «μεγάλε, πέταξες το καλλίτερο» σου ζητάει και τα ρέστα, οδηγεί στη ΛΕΑ βέβαιος ων, ότι δεν θα τη χρειασθεί ο ίδιος, είναι οδηγός λεωφορείου και οδηγεί μιλώντας στο κινητό, βλέπει, ότι υπάρχει ουρά
για την είσοδο σε κάποιο χώρο και σπεύδει να υποσκελίσει εσένα και καμμιά δεκαπενταριά άλλους, επειδή δήθεν βιάζεται για κάτι αναπάντεχο, τον παρακαλείς να σου δώσει τη σειρά του στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, επειδή έχεις μόνον ένα προϊόν, να πληρώσεις, και αρνείται.
Αυτά και πολλά άλλα μικροπεριστατικά της καθημερινότητας χαρακτηρίζουν έναν άνθρωπο που δεν έχει τσίπα, που αδιαφορεί για τον πλησίον, αρκεί να κάνει το κέφι του, να φροντίσει την πάρτη του. Που δεν τηρεί στοιχειώδεις κανόνες αγαθής κοινωνικής συνύπαρξης. Και δυστυχώς αυτοί είναι αμέτρητοι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου