Εννοείται πως δεν χρειάζεται να είσαι βλάχος, ούτε δήμαρχος για να γίνεις βλαχοδήμαρχος. Μπορείς να είσαι βουλευτής, κομματάρχης, γιατρός, δικηγόρος, ιδιοκτήτης σούπερ μάρκετ ή και πρόεδρος σωματείου, αρκεί στη μεγάλη συναυλία του καλοκαιριού όπου...
συγκεντρώνεται όλη η τοπική κοινωνία να σου έχουν κρατήσει θέση στην πρώτη σειρά και να φτάνεις τελευταίος, κατά προτίμηση όταν έχει αρχίσει η συναυλία. Ως τη δεκαετία του εβδομήντα οι βλαχοδήμαρχοι σε γενικές γραμμές περιφέρονταν κοστουμαρισμένοι και γραβατωμένοι. Επί σοσιαλιστικής αναγεννήσεως του τόπου οι γραβάτες λύθηκαν και αντικαταστάθηκαν από το ανοιχτό πουκάμισο και η κοινωνική βάση των βλαχοδημάρχων διευρύνθηκε. Δημιουργήθηκαν μάλιστα και ειδικά τμήματα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση για την εκμάθηση του λειτουργήματος. Τα είπαν κομματικές νεολαίες. Εν κατακλείδι μπορεί κανείς να πει πως, σε μια κοινωνία πελατών που δεν θέλει να γίνει κοινωνία πολιτών, ο βλαχοδήμαρχος είναι κεντρικό πρόσωπο του συστήματος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου