Ενα πονεμένο ταξίδι

.....γραφει  η  Ιωαννα Καραμπουλακη

 Γυρνώντας από ταξίδι μακρινό,

αντίκρισα με φευγαλέα ματιά

χιλιάδες κόσμο με βλέμμα σκοτεινό

και την ψυχή μου έπνιξε η συννεφιά.

Άνδρες,γυναίκες,νέοι,παιδιά,βρέφη

ξένοι από ματωμένη χώρα

που μόνο ο πόνος καρτερικά ...
τους τρέφει,

ευημερία προσδοκούν από ώρα σε ώρα.

Αγωνία,πίκρα,πόνος για το τώρα

αναπάντητα ερωτήματα στη ζωή που τρέχει,

προσδοκίες όνειρα πάνω σε αιώρα 

αξίες αταλάντευτες όμως δεν έχει.

Ξάφνου το γέλιο ενός μικρού παιδιού,

ξάφνου το κλάμα του

αφετηρία γίνεται σ΄άγνωστες ψυχές

αφορμή γίνεται ν΄εξιλεωθούν άγνωστες πτυχές.

Άνθρωπος συνάνθρωπος πάντα υπάρχει

χείμαρρα τα τρυφερά αισθήματα

ποιος όμως με όλα αυτά συνυπάρχει 

για να εκτιμήσει εύστροφα τα μηνύματα;

Πόσο πόνεσα;

πόσο πόνεσες;

πόσο πονέσαμε όλοι στην ζωή

που προσδόκιμο όριο δεν έχει.

Ιωάννα Καραμπουλάκη.