Συγκλονιστική εξομολόγηση από τον Νταβίνο Βέρχουλστ.

«Το 2015 η κόρη μου διαγνώσθηκε με καρκίνο.

Είδα παιδιά να παλεύουν στο νοσοκομείο, είδα παιδιά μόνα τους.

Μίλησα στον φίλο μου και του είπα δεν γίνεται να βλέπουμε παιδιά να κοιμούνται μόνα στο νοσοκομείο.

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Ήμουν για προπόνηση, με πήρε η πρώην σύζυγός μου ότι πάει στο νοσοκομείο με το παιδί μας. Το ίδιο απόγευμα ...διεγνώσθη με καρκίνο στον εγκέφαλο. Ξεκινήσαμε να ψάχνουμε θεραπείες. Ήταν δύσκολο . Ήταν μόλις εννέα μηνών. Την μία μέρα ήταν υγιής και την επόμενη ήταν τόσο άρρωστη.

Εγω έπαιζα μπάλα, πήγαινα σε προπονήσεις και το παιδί μου ήταν στο νοσοκομείο.

Έπαιζα και είχα στο μυαλό μου την κόρη μου.

Το πρωί πριν την προπόνηση, πήγαινα στο νοσοκομείο να της δώσω ένα φιλί. Μετά την προπόνηση αλλά και πριν τα παιχνίδια πήγαινα να την δω.

Ήξερα πως κάθε στιγμή ίσως να είναι η τελευταία.

Η Έλενα ξεπέρασε τον καρκίνο αλλά είναι καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι. Δεν θα περπατήσει ποτέ. Μετά τον καρκίνο, ο εγκέφαλός της «πάγωσε» κατά το 80%.

Το μήνυμά μου στους γονείς είναι να μην χάνουν την ελπίδα τους και ποτέ να μην αφήσουν μόνα τα παιδιά τους!

Το παιδί σου σε χρειάζεται.

Ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου, αλλά το χαμόγελο της κόρης μου κάθε μέρα που έφτιαχνε την μέρα».

Συγκλονιστική εξομολόγηση από τον Νταβίνο Βέρχουλστ.