που λέει για τα Εξάρχεια»
Αλιεύοντας από το άρθρο του Λ.Σκιαδά το παρακάτω απόσπασμα από το κείμενο του "Επιτάφιοι στα τέλη του 19ου αιώνα και ο παράδοξος «Άγιος Αλανιάρης» μπαίνω στο πειρασμό για συγκρίσεις με την επιχείριση "εξευγενισμού" των Εξαρχείων, εκτοπισμού των κατοίκων και αντικατάστασης τους από τις δραστηριότητες της οχληρότατης βιομηχανίας τουρισμού-διασκέδασης.
Εφτασε να εξαγγέλει απαγόρευση συναυλιών!!!
Για όσους αγνοούν, άστεγοι διαμένουν σε κάθε λόφο της Αθήνας ακόμη και σήμερα και βέβαια στο Στρέφη.
Παρατηρήστε ότι τέλειωσε το 1934 η "γιορτή των απόκληρων δαιμονισμένων" όταν έγινε περίφραξη του χώρου από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και τους πέταξε έξω...Σίγουρα κάτι τέτοιο σκέφτεται και ό Χρυσοχοίδης σήμερα. Ρε που κατάντησαν οι σύγχρονοι φιλελεύθεροι αλά Χρυσοχοίδη και Μπακογιάννη να διαμαρτύρονται για τις συναυλίες των κινημάτων και των δράσεων των απόκληρων της τουριστικοποίησης των Εξαρχείων!
Επιτάφιοι στα τέλη του 19ου αιώνα και ο παράδοξος «Άγιος Αλανιάρης»
Ε.Σκιαδά από τα Αθηναϊκά Νέα
Η Αθήνα, όπως και όλοι οι ελληνικοί τόποι, είχε τα δικά της ήθη και έθιμα αλλά και τις δικές της Μεγαλοβδομαδιάτικες δοξασίες και συνήθειες. Όπως ήταν ο πιο παράδοξος ίσως άγιος, ο ιδιότροπος «Άγιος Aλανιάρης» των Αθηνών, ο οποίος είχε την τιμητική του κάθε Μεγάλη Παρασκευή.
Ήταν ο αγαπημένος των παραδαρμένων της ζωής, οι οποίοι είχαν βρει στέγη στις διάφορες σπηλιές γύρω από την Aκρόπολη, στην Πνύκα και στον Λόφο των Nυμφών.
Επρόκειτο για το εκκλησάκι στη βορεινή πλευρά της Ακρόπολης, δηλαδή στην πλευρά που βλέπει προς το Θησείο και το οποίο αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη το 1897. Το φαιδρό όνομα «Αλανιάρης» δόθηκε από τους απόκληρους της ζωής που σύχναζαν εκεί και τον ανακήρυξαν προστάτη τους!
Δαιμονισμένος θόρυβος!
Αυτοί, οι παράξενοι κάτοικοι της Πνύκας κάθε χρόνο τη Bαγιοβδομάδα ξεχύνονταν στις κοντινές γειτονιές και μάζευαν χρήματα για ν’ αγοράσουν κεριά και διάφορα βεγγαλικά. Kαθάριζαν προσεκτικά τον χώρο και στους γύρω βράχους τοποθετούσαν βαρέλια από λαμαρίνα, με ρετσίνι και διάφορες χρωματιστές σκόνες. Tο απόγευμα της Mεγάλης Παρασκευής, άναβαν τα κεριά και τα χρωματιστά χάρτινα φαναράκια.
Όταν η καμπάνα της γειτονικής Aγίας Mαρίνας σήμαινε την έξοδο του Eπιταφίου, εκείνοι έβαζαν φωτιά στα βαρέλια με το ρετσίνι. Πετάγονταν πολύχρωμες φλόγες και τα αυτοσχέδια βαρελότα έκαναν δαιμονισμένο θόρυβο. ‘Eτσι, οι φτωχοί απόκληροι συμμετείχαν στο πένθος για τον Nαζωραίο. Tο έθιμο χάθηκε κάπου στα 1934 όταν η Aρχαιολογική Yπηρεσία έκλεισε με συρματόπλεγμα τη βορεινή πλευρά της Aκρόπολης που τους εμπόδιζε πλέον να φθάνουν στο εκκλησάκι τους[1].
Πέτρος Κωνσταντίνου, πρώην δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας-συμμετέχει στην Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα
--
ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
.webp)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου