 |
| γραφει ο Μπάμπης Κούτρας |
Καθώς η χώρα βαδίζει προς τις εκλογές, οι υποσχέσεις του Νίκου Ανδρουλάκη και του Αλέξη Τσίπρα
για δωρεάν εισιτήρια στους νέους στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς μάς θύμισαν κακοπαιγμένη επανάληψη παλιάς τηλεοπτικής σειράς...
Οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, τα συνθήματα ανανεώνονται ελαφρώς, οι αφίσες γίνονται πιο μοντέρνες, αλλά το σενάριο παραμένει σχεδόν απαράλλακτο. Περισσότερα επιδόματα, περισσότερες προσλήψεις, λιγότεροι φόροι, περισσότερες παροχές, μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση ή μικρότερη κρατική παρέμβαση, ανάλογα με την ιδεολογική αφετηρία του καθενός.
Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά τα έχουμε ξανακούσει. Και τα έχουμε ξανακούσει πολλές φορές. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η στασιμότητα αυτή εμφανίζεται κυρίως στον χώρο που αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός. Εκεί όπου θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη τόλμη, περισσότερη φαντασία και βαθύτερη κατανόηση των αλλαγών που συντελούνται στον κόσμο.
Ακούγονται προτάσεις περί φορολόγησης των «μεγάλων ΑΦΜ» ή γενικόλογες αναφορές σε περισσότερο αναδιανεμητικές πολιτικές και εύλογα δημιουργείται η απορία: Αυτό είναι το μέλλον; Αυτή είναι η μεγάλη απάντηση στην Τεχνητή Νοημοσύνη, στην αυτοματοποίηση, στη δημογραφική κρίση, στην ενεργειακή μετάβαση και τον παγκόσμιο ανταγωνισμό;
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι η κοινωνική πολιτική είναι περιττή. Το αντίθετο, τη χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ. Η βελτίωση της ζωής των πολιτών, η αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος, η προστασία των πιο αδύναμων και η αντιμετώπιση των ανισοτήτων παραμένουν θεμελιώδεις στόχοι κάθε κοινωνίας. Ομως οι στόχοι δεν είναι το ίδιο πράγμα με τα εργαλεία. Οι στόχοι παραμένουν σταθεροί. Τα εργαλεία οφείλουν να εξελίσσονται.
Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα του 2030 με τις συνταγές του 1980. Δεν μπορεί οι ίδιες πολιτικές προτάσεις να επανέρχονται αδιάκοπα λες και ο κόσμος σταμάτησε να κινείται. Δεν μπορεί η τεχνολογία να μεταμορφώνει ολόκληρους κλάδους της οικονομίας και τα πολιτικά κόμματα να συζητούν σαν να βρισκόμαστε ακόμη στην εποχή των κρατικών μονοπωλίων και των φαξ.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η συζήτηση που ανοίγει στις Ηνωμένες Πολιτείες γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Μία από τις προτάσεις αφορά τη δημιουργία ενός μηχανισμού μέσω του οποίου μεγάλες εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης θα μπορούσαν να παραχωρούν εθελοντικά ένα μικρό ποσοστό των μετοχών τους στο Δημόσιο.
Τα μερίσματα και οι υπεραξίες θα κατευθύνονται σε ένα συλλογικό ταμείο πλούτου, από το οποίο θα ωφελούνται οι πολίτες. Την ιδέα αυτή είχε αναπτύξει ήδη από το 2021 ο διευθύνων σύμβουλος της OpenAI, Σαμ Αλτμαν, μέσα από το μοντέλο ενός Public Wealth Fund.
Η λογική είναι απλή, αλλά βαθιά ανατρεπτική. Αν η Τεχνητή Νοημοσύνη πρόκειται να δημιουργήσει τεράστιο νέο πλούτο, τότε οι πολίτες δεν πρέπει να είναι απλοί θεατές, αλλά μέτοχοι.
Κανείς δεν λέει ότι η συγκεκριμένη πρόταση είναι τέλεια ή ότι μπορεί να εφαρμοστεί αυτούσια στην Ελλάδα. Αυτό που έχει σημασία είναι η φιλοσοφία της. Η αναζήτηση νέων τρόπων διανομής του πλούτου που δημιουργούν οι τεχνολογικές επαναστάσεις. Η προσπάθεια να συνδεθεί η κοινωνική δικαιοσύνη με την καινοτομία και όχι με την ανακύκλωση παλιών συνταγών.
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση για τον Τσίπρα, τον Ανδρουλάκη, την Καρυστιανού ή την Κωνσταντοπούλου. Δεν αρκεί να υποστηρίζουν ότι μπορούν να κυβερνήσουν καλύτερα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Πρέπει να αποδείξουν ότι διαθέτουν ιδέες καλύτερες από τις δικές του. Πρέπει να πείσουν ότι έχουν ανθρώπους με γνώσεις, προσόντα, φαντασία και διοικητική επάρκεια. Πρέπει να δείξουν ότι μπορούν να δουν τον κόσμο όπως έρχεται και όχι όπως ήταν πριν από 20 ή 30 χρόνια.
Διότι η πραγματική πολιτική σύγκρουση των επόμενων ετών δεν θα είναι ανάμεσα σε περισσότερους ή λιγότερους φόρους. Ούτε ανάμεσα σε λίγο μεγαλύτερα ή λίγο μικρότερα επιδόματα. Θα είναι ανάμεσα σε όσους κατανοούν τις μεγάλες αλλαγές που φέρνουν η τεχνολογία, η Τεχνητή Νοημοσύνη και η νέα οικονομία και σε όσους συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν το μέλλον με τα εργαλεία του παρελθόντος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου