Η αμνησία του Σαμαρά, το ιστορικό χαμηλό του 18% και η ήττα του από τον Τσίπρα

Δικαίωμα του πρώην βουλευτή της ΝΔ και τέως πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. Μάλλον θα νιώθει πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ,

στη Φωνή Λογικής της Λατινοπούλου και στο κόμμα Χαρίτση, απ΄ ό,τι στο κόμμα με το οποίο έγινε κυβερνήτης της χώρας.

Ωστόσο, προκαλεί ερωτήματα η έωλη –τουλάχιστον– επιχειρηματολογία του, ότι στις τελευταίες ευρωεκλογές «δεν ψήφισαν 1,3 εκατ. ψηφοφόροι γιατί η ΝΔ λίγο μοιάζει με την παράταξη που όλοι ξέρουμε».

Μήπως εννοεί τη μεγάλη αποχή που (πάντα) καταγράφεται στις ευρωεκλογές

;

Μήπως εννοεί ότι επί Μητσοτάκη η ΝΔ καταγράφει μόνο εκλογικές νίκες;

Μήπως εννοεί ότι η κεντροδεξιά του Μητσοτάκη δύο φορές (πάει και για τρίτη) έχει σχηματίσει αυτοδύναμες κυβερνήσεις;

Μήπως εννοεί ότι το κόμμα που τον διέγραψε δύο φορές έχει γίνει επί Μητσοτάκη μια μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη;

Σε κάθε περίπτωση, τα γεγονότα είναι τόσο ξεροκέφαλα ώστε δεν λαμβάνουν υπ' όψιν τους τις θεωρίες όσων επιχειρούν να τα φέρουν στα μέτρα τους.

Ιστορικό χαμηλό

Και κάτι τελευταίο για τα... πρακτικά.

Στις ευρωεκλογές του Μαΐου 2014, επί Αντώνη Σαμαρά, η κυβερνητική ΝΔ έχασε από τον ΣΥΡΙΖΑ.

 

Συγκεκριμένα, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε ποσοστό 26,57% και η ΝΔ 22,72%. Αν... προσθέσει κανείς και το 18% –ιστορικό χαμηλό για τη ΝΔ– που έφερε ο Αντώνης Σαμαράς τον Μάιο του 2012 τότε τα σχόλια περιττεύουν.

​Σε μια δημοκρατία και σε ένα οργανωμένο πολιτικό κόμμα, οι διαφωνίες είναι θεμιτές. Αν ο κ. Σαμαράς ήθελε πραγματικά το καλό της χώρας ή της παράταξης, αν πίστευε ότι η Νέα Δημοκρατία παρεκκλίνει από τις αρχές της, είχε κάθε δικαίωμα και υποχρέωση να δώσει τις ιδεολογικές του μάχες μέσα στα θεσμοθετημένα όργανα του κόμματος. Εκεί, σεβόμενος την πλειοψηφία και τους κανόνες της εσωκομματικής δημοκρατίας, θα μπορούσε να καταθέσει τις προτάσεις του.

​Αντί γι' αυτό, επέλεξε συνειδητά την υπόγεια υπονόμευση, την προσωπική στοχοποίηση και τη δημόσια αμφισβήτηση της εθνικής γραμμής, προκαλώντας έτσι την ορθή, αναπόφευκτη και επιβεβλημένη αποπομπή του από τον Πρωθυπουργό.

​Με αυτή του την επιλογή, ο Αντώνης Σαμαράς πέταξε την υστεροφημία του στον κάδο των πολιτικών αποβλήτων. Το "υπό κατασκευή" κόμμα του στερείται οποιασδήποτε σοβαρής ιδεολογικής βάσης, δεν έχει καμία απολύτως προοπτική διακυβέρνησης και είναι καταδικασμένο να σβήσει μαζί με τις προσωπικές πικρίες και το φθόνο που θα το γεννήσουν.

​Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ένας ζωντανός οργανισμός με βαθιές ρίζες στην ελληνική κοινωνία. Θα βρει ξανά τον δρόμο για την αυτοδυναμία, αφήνοντας τον ίδιο για άλλη μια φορά στο περιθώριο, ως τον περίγελο της κάλπης και ως ένα παράδειγμα προς αποφυγήν για τις επόμενες γενιές πολιτικών.

​Συμπέρασμα: Κοιτάμε Μπροστά

​Το δικαίωμα στον πολιτικό αυτοεξευτελισμό είναι αναφαίρετο και προσωπικό δικαίωμα του κ. Σαμαρά. 

Όμως, η υποχρέωση της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης, αλλά και όλων των σκεπτόμενων πολιτών που επιζητούν τη σταθερότητα και την πρόοδο, είναι να προχωρήσουν μπροστά.

Η χώρα δεν μπορεί να κρατείται όμηρος των προσωπικών απωθημένων, των εμμονών και των αναχρονιστικών αντιλήψεων γερόντων πολιτικών του παρελθόντος που αρνούνται να αποδεχτούν το τέλος της εποχής τους. 

Η Ελλάς και η παράταξη κοιτάζουν το μέλλον, αφήνοντας πίσω εκείνους που επιλέγουν να ζουν στο σκοτάδι των προσωπικών τους παθών.

​Κοιτάμε μπροστά!