Ο Γιώργος Καρατζαφέρης στον Δανίκα: «Ο Σαμαράς ήθελε Προεδρία, ήθελε Ευρώπη και δεν του τα έδωσε ο Μητσοτάκης»

Ο πρώην αρχηγός του ΛΑΟΣ μιλάει για τον Σαμαρά, περιγράφοντας μια σχέση που ξεκινάει από την κοινή αφετηρία τους δίπλα στον Ευάγγελο Αβέρωφ, 

τη σύγκρουση με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για το Μακεδονικό, την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και τα παρασκήνια του 2011Ο Γιώργος Καρατζαφέρης, λοιπόν. Με τις δύο ιδιότητες.

 Και δημοσιογράφος και πολιτικός. Γι' αυτό είναι τόσο άμεσος. Γι' αυτό κάθε κουβέντα που σου λέει παραπέμπει σε ρεπορτάζ. Οι αποκαλύψεις του μοιάζουν με εικόνες από την ταινιάρα «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου». Οπως εκείνα τα δημοσιογραφικά θηρία που έριξαν τον Ρίτσαρντ Νίξον με την υπόθεση Watergate, έτσι και ο Καρατζαφέρης.

Σαν να ανοίγει συρτάρια. Σαν να κυκλοφορεί στα πολιτικά σαλόνια με κρυμμένο μαγνητόφωνο. Οταν τον ρωτάς, ανοίγει αυτομάτως κάποιον αόρατο φάκελο και αποκαλύπτει. Για παράδειγμα, ο φάκελος με το όνομα «Αντώνης Σαμαράς» ο πιο πλούσιος και πολυσέλιδος. 

Για παράδειγμα, λέει ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν άντεξε και τον πέταξε έξω από το γραφείο. Αλλά και για τον Ανδρουλάκη έχει τον καλό λόγο: «Είναι σαν να τον βάζεις να πηδήξει άλμα εις ύψος. Δεν μπορεί, μέχρι το 1,40 θα φτάσει». Και για τον Τσίπρα, «πλήρως ελεγχόμενος από τους Αμερικανούς». Οσο για τον Κυριάκο, «δεν θα έχει αντίπαλο για μια δεκαετία».

Σκηνή 1η: Τα παιδιά του Αβέρωφ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ: Για πες τι έγινε με τον Σαμαρά που σου πήρε τους τρεις. Κατ’ αρχάς ήσουν στη Νέα Δημοκρατία και το 2000 φεύγεις.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ: Πιο πίσω θα πάμε. Ο Σαμαράς, ο Μιχαλολιάκος -ο Βασίλης, όχι ο Νίκος-, ο Χατζηδάκης, ο τωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Τασούλας, ο Κακλαμάνης, ο Τζιτζικώστας, είμαστε όλοι τα παιδιά του Αβέρωφ. Το 1976 αυτά. Ο Αβέρωφ, ακλόνητος υπουργός Εθνικής Αμυνας του Καραμανλή. Ημασταν μαζί όλη αυτή η παρέα, εγώ είχα αναλάβει τότε να οργανώνω τις περιοδείες του Αβέρωφ.

Δ.Δ.: Δημοσιογραφία είχες ξεκινήσει τότε;

Γ.Κ.: Ναι, βέβαια, ξεκίνησα το 1964, όταν έκανα την πρώτη μου εκπομπή στο ΕΙΡ. Το 1969 άνοιξε και η τηλεόραση, πήγα κι εκεί.

Σκηνή 2η: «Ο Καραμανλής είχε πει για τον Σαμαρά "δεν θέλω να τον βλέπω στα μάτια μου"»

Δ.Δ.: Επί χούντας κι εσύ.

Γ.Κ.: Τότε η χούντα άνοιξε την τηλεόραση, τι να κάνω εγώ, να της πω «μην την ανοίγεις»; Ολοι πήγαμε τότε, o Φρέντυ Γερμανός, o Μαστοράκης... εφόσον ξεκίνησε καινούριο μέσο. Λοιπόν, το 1992 είμαστε κυβέρνηση και ο αείμνηστος Μητσοτάκης ανέθεσε στον Σαμαρά, σε ηλικία 39-40 ετών, δύο κυρίαρχα υπουργεία, το Οικονομικών και το Εξωτερικών. Εγώ δεν ήμουν καν βουλευτής. Μετά βγήκα. Ο Σαμαράς κράτησε μια δικιά του πολιτική, ήταν τόσο δύστροπος που ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών τον πέταξε έξω.

Δ.Δ.: Ποιος ήταν τότε;

Γ.Κ.: Ο Καραμανλής. Για το θέμα της Μακεδονίας. «Δεν θέλω να τον βλέπω στα μάτια μου», είχε πει. Αρχίζουν λοιπόν οι τριβές μέσα στο κόμμα, οι οποίες ξεκίνησαν με τον Μάνο, με τον Εβερτ και με τον Σαμαρά. Πιέζανε τον Μητσοτάκη για κάποια πράγματα.

Δ.Δ.: Γιατί τον πίεζαν;

Γ.Κ.: Τότε για τη Siemens, για τα τηλέφωνα. Και ο Εβερτ έκανε το εξής κόλπο: έλεγε «φεύγω» για να αναγκάσει τον Σαμαρά να φύγει εκείνος. Η δική μου άποψη είναι ότι ο Σαμαράς χρησιμοποιήθηκε από τη Siemens και από τον Κόκκαλη.

Δ.Δ.: Πώς χρησιμοποιήθηκε;

Γ.Κ.: Να πας να ψάξεις τα πρακτικά της Εξεταστικής Επιτροπής. Αλλά από κει και πέρα ο έλεγχος σταμάτησε. Δεν άφησε ο Σημίτης να προχωρήσει η έρευνα. Εγώ πήγα και τον σταμάτησα τότε τον Σαμαρά και του είπα: «Αντώνη, μη φύγεις τώρα, κάτσε να πάμε σε εκλογές και τότε θα δούμε πώς θα είναι τα πράγματα. Μη φύγεις, θα κάνεις μεγάλη ζημιά». 

Οπερ και έγινε. Εβγαλε τους βουλευτές του, έμεινε ο Μητσοτάκης με 150. Ο Μητσοτάκης μπορούσε να παραμείνει στην κυβέρνηση, εγώ τον πίεζα, αλλά μου είπε: «Γιώργο, να μείνω με την ψήφο των δύο μουσουλμάνων δεν μπορώ». Και πήγε και παραιτήθηκε.