Μια σούπα και… θάνατος

Περπατώντας στους δρόμους των μεγαλουπόλεων, ρίχνουμε κλεφτές ματιές στους απόκληρους της κοινωνίας μας, εκείνους που κοιμούνται σε παγκάκια, πάνω σε ένα χαρτόκουτο, σκεπασμένοι με κουρέλια, και προσποιούμαστε, εμείς οι «προνομιούχοι», ότι ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο.

ΟΙ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ανεβάζουν τον αριθμό των αστέγων σε όλη την Ελλάδα σε πάνω από είκοσι χιλιάδες ψυχές. Οι δομές στήριξής τους ανεπαρκείς, αποσπασματικές και ουσιαστικά ανύπαρκτες. Eνας από αυτούς τους ανθρώπους βρέθηκε νεκρός στο κέντρο της Αθήνας, πιθανότατα από το κρύο, σε ένα παρκάκι. Ποιος θα νοιαστεί για αυτούς, όταν καταρρέει η ίδια η κοινωνία μας,

όταν κάθε μας ανάσα «μετριέται» σε δάνεια και στατιστικές; Πάντως όχι οι κροκοδείλιοι ανευθυνοϋπεύθυνοι που έσπευσαν να διανείμουν στα ΜΜΕ την πρόθεσή τους να κεράσουν… σούπα και κουβέρτες τους αστέγους, όπως ακριβώς δίνει κάποιος ασπιρίνη στον καρκινοπαθή. Φαντάζομαι θα θέλουν να ακούσουν και συγχαρητήρια για την όψιμη ευαισθησία τους. Δύο άθλια ξενοδοχεία έχουν μισθωθεί για τη διανυκτέρευση 180 αστέγων στην Αθήνα. Οι υπόλοιποι που ψάχνουν απάγκιο σε κάποια γωνιά της Αθήνας θα περιμένουν στην ουρά για ένα πιάτο σούπας, όπως έκαναν οι παππούδες μας στα κατοχικά συσσίτια.

ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ οι υπόλοιποι θα «σπαταλήσουμε» μερικά δευτερόλεπτα, καθώς θα ακούμε την είδηση του χαμού του ανώνυμου άστεγου, κάνοντας στην άκρη την αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στη ζωή που έχασαν.